2 Kasım 2012

Birkaç dakikalık görüntüler

Mutfaktayız şimdi. Sen her zamanki gibi bana bir şeyler yedirmeye çalışıyorsun: Üzerine ton balığı sürdüğün ekmekler, çikolatalı bisküviler, bir de o benim sevmediğim mısır patlağı.

- Çantan? Haydi, ver; ben dikerim o sökük yeri.
- Hayır, olmaz. Son haftamızda sana bunu yaptırmam.

Gülümsüyorsun. Gülümsüyorum. Kapıdan adımımızı atıp asansörü beklerken hatırlıyorum şimdi seni ve “Quinto” yazısını. Islık öttürmeye başladın. İşte o şarkı, “Cuando te canses de mi.” Bir sağa bir sola sallanıyor, mırıldanıyorsun. Adını söylüyorum. Ardından, "No quiero volver."

Asansör geldi. İniyoruz. Sarıldım. Sarıldın. Aynadaki bizi izlemek ne hoş, değil mi? 

21 Şubat 2012

Güneşin sıcaklığını özlemişim. Aynaya baktığımda çillerimin geri dönmesiyle yüzümdeki değişiklikti görmek istediğim, bugün. Turuncu severim.

Şimdi dinlediğim, dinlemek istediğim, şarkı soğuk bir Kasım’a ait. Karanlık. Hayır, çok soğuk değil. Öğle vakti güneşli. Hatta bugünden sıcak. Yalnızca gömlekle dışarı çıkabileceğin gibi, kimine.

Hatırlıyorum da yalnızca gömlek vardı üzerinde. Montun elinde. Ellerimiz sıcaktı. Yine de yudumladığımız bir kahve.

Aslında,

Belki de şarkıdaki gibi,

Seni en son gördüğüm gündü.