Yorgun bir günün ardından vücudun yatağı arar.
Gözlerin kapanır.
Aralarsın.
Kapanır.
Aralarsın.
Kapanır.
Kafan düştüğünde ağzın açılır ki nefes alasın.
Sonunda uyanmak zorunda olduğun için uyanıp yürürsün.
Bitmeyen yollara eklenen soğuk,
Lanetlerine lanet katıp çığa dönüşüp
Yine yuvarlanır senin üstüne.
Anahtar!
Anahtarı bulmak neden bu kadar zor, sahi?
Beyninde şıngırdar sesi.
Ev.
Evdesin.
Evinde.
“Şimdi tüm bu can sıkıcı cümlelerinden sonra nereye
bağlayacaksın sonunu?” diye soranlara cevap olsun:
Soğuk geceyi nefes alıp verişlerinle ısıtırsın eğer yalnız
değilsen.
Gözlerin kapanır.
Uyursun, ama hissedersin
Kafan düşer işte omzuna. “Buradaki omuz kimin?” diye de
sorma. Bekle ve oku. Göreceksin. "Yaa. Allah Allah!"
Kolunun bir tarafı uyuştuğu için dönersin diğer tarafa.
Uyur, ama hisseder.
Hisseder ve sarıverir belini.
İçine doğru çeker seni.
Dışarıdan sesler gelir belki, ama duymazsın.
Niye duyasın ki?
Ev.
Evdesin.
Evinde.
Sıcak.
Sevgi.
