1 Aralık 2010’a...
Kaldırıp başımı, baktım oraya yine birkaç gün önce. Camın önünde oturmuş iki kişi vardı gözlerimin önünde. Soğuğu hissettim. Kapadım gözlerimi sonra. İçilen sıcak bir kahve, bir de yeşil çay var önümde. Yaşanan, unutulmaz an bir daha.
Şimdi…
Camları da açmışlar. Güneş de gülümsüyor onlara. Gelin, bir kez daha gelin, diye fısıldıyor kulaklarımıza. İndiriyorum başımı ben sonra. Gülümsemek de olsa yüzümde peyda olan, kalbim acıyor, nefes alamıyorum işte yalnızca!
Özledim. Çok. Her anını.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder