4 Aralık 2012

Birkaç dakikalık görüntüler

17.30, Cuma

Bir metro istasyonunun köşesinde bekliyorum. Çok olmadı. Geldin. Elinde kitaplar. Omzuna astığın çanta yetmiyormuş gibi bir de sırtında var. “Oooo, pobre profesor.”

Yürüdük.

Apartmanın önündeyiz. O kapıdan son kez girdiğimi biliyordum belki de. 178.

Asansördeyiz. O aynaya son yansımamız düştü. İzle!

Beşinci kat. Biliyorum, çünkü hâlâ o yazı gözümün önünde.

Kapıyı açtın, sağından. Sahi, neden bu kapının hem sağında hem solunda kilit var?

İşte, koridor. O eve adımımı attığım ilk gece, sonsuz bir yol gibi görünen koridor kısalmış mıydı şimdi ne?

Odan. Biraz sen, biraz ben. Şişelerin masanın üzerinde.

Akşamdan kalma bir şeyler. Bizden.

Yastığın.

Yastığına dokundum bir ara sadece.

Yatağın, 

             yatağına bakmadım. 

                          Bakamadım.

                

7 Ağustos 2012

Bir rüya gördüm bir gece:

“Ben bekliyormuşum kapında. Heyecanlı. İnmişsin sen birkaç dakika sonra. Üzerinde kırmızı bir tişört varmış. Gülümsemişsin. Gülümsemişim.”

Camın ardından sana bakmak ne tuhaftı öyle. Rüya gibi. 

“Öpmüşsün sonra beni. 'Neden?' diye sormuşum ben.”

Sahi, neden öpmüştün beni? Ya ben seni?

“Elimi tutmuşsun hiç bırakmadan. Yürümüşüz o uzun koridoru. Sonsuzluğa doğru atmışız her adımımızı birlikte… Birlikteliğe.”