Yeni bir kalem aldım elime bu gece. Masamda buldum, tesadüfen, dışı turuncu. Severim. Çok.
Kimi, neyi, kime yazacağımı düşünmeden yazıyorum. Aslında birçok cümle kuruyorum. Kimileri parantez içinde kalıyor, ‘kenarda dursun’ diyorum belki de; kimileri hala düşüncelerimde, bazıları beklerken satırlara dökülmeyi, bazıları kaybolup gitmek istiyor öylece.
Hayat… Cümleler değil mi hayat? Cümleyi oluşturan kelimelerin her biri bir insan. “Ben” de varsam içinde, hayatım bir cümle değil mi işte? Bazen seni yazıyorum, bazen onu, bazen bambaşka birini. Bazen seni yaşıyorum, bazen onu, bazen bambaşka birini.
Hayaller… Parantez içinde kalanlarsa hayaller, satır aralarında saklı olanlar? Satırlarda can bulmayı bekleyenler onlar. Kaybolup gitmek isteyenler korkularım,
peki “Ben” nerede?
Kalemimden dökülen her damla mürekkepte.
Yeni bir kalem aldım elime bu gece. Masamda buldum, tesadüfen, dışı turuncu. Severim. Çok.
İçi mi ne renk? Kim bilir?! Yaşayıp göreceğim işte!
