27 Ağustos 2013

Sigara

Beni söndürüp söndürüp yakıyorsun sen. Tıpkı söndürüp söndürüp yaktığın sigaran gibi. Alıyorsun eline bir tutam önce, sarıyorsun. Özenle. Sonra yakıyorsun. Çekiyorsun içine. Çekiyorsun ya giriyorum ben de içine. Doluyorum nefesine. Sonra bırakıyorsun ya öylece, ikimiz de duruyoruz sadece. Sonra yakıyorsun yine. Çekiyorsun içine. Akşam oluyor. Karanlık. Son bir nefesten sonra bastırıyorsun iyice. Bitiyor işte sigaran, tükeniyorum. Yok oluyorum. Kül olup gidiyorum öylece. Sabah oluyor. Alıyorsun onu yine eline. Çekiyorsun beni içine. Söndürdün. Söndürdün şimdi yine. Ama şu da var ki, bırakamıyorsun işte. “Bırakmalıyım!” diyorsun. Belki binlerce kez “Bırakmalıyım!” Ama sen de biliyorsun ki, bırakamıyorsun, bırakamayacaksın. O seni öldürene kadar söndürüp söndürüp yakacaksın defalarca. Oysa sen söndürdükçe ben ölüyor, bir daha yakana kadar bekliyorum sadece. Nereye kadar? Sonu yok. Ya sen bırakacaksın ya ben öleceğim. Sen mi? Sen çoktan ölmüş olmalıydın belki de.

24 Mart 2013

Aylar sonra oturdu o masaya.

Denizi aylar sonra aldı karşısına.

Güneş aylar sonra vuruyor soluna.

Ve bir kalem…

Dumanı ufak ufak tüten bir çay.

Kahretsin yine tek eksik bir sigara!

Belki de sen benim ara ara içtiğim sigara;

Belki de ben senin yeni yeni alıştığın demleme çay, 

Küçük bardakta “o” tabaklarda...