Büyümeyi sevmedim ben. Küçükken ağrıyan dizlerim geri gelsin
istiyorum. Tek derdim istediğim oyuncağı aldırmak olsun. Yakamın düğmesi
kopsun. Ama büyümeyeyim. Olmaz mı?
Hayatımın önemli noktaları bir sınıfı bitirip diğerine
başlamak olsun. Kardeşim yok diye ağlayayım sadece. Karar vereceğim hangi
dondurmadan istediğim olsun. Ama büyümeyeyim. Olmaz mı?
Hiçbir dili bilmeyeyim. Anlamayayım. Hatta büyükler
konuşurken bana “Sen küçüksün, anlamazsın,” desinler. Anlamayayım.
Sevmek… Sadece annem ve babam olsun kalbimde. Arkadaşlarım. Hoşuma
giden mavi gözlü çocuk, sonra yeşil gözlü. Sadece yan yana oturduk diye
sevineyim. Üzülmek uzak olsun.
Başım ağrımasın mesela. Gece uykum geldiği için gideyim
yatağa. Ya da annem “Hadi, uyu artık,” dediği için. Güzel rüyalar göreyim. Sırf
düşünmemek için uyumaya çalışmak çok zormuş be.
Kafanı yastığa koyduğunda, gözlerini kapadığında gözünün
önüne gelen görüntüler renkli değil artık hiç. Düşündüklerinle dolup taşan bir
beyin. Patlamak istiyor. “Ya düşünmeyi bırak ya da beni bırak ki patlayayım,”
diyor. “Yoksa daha fazla taşıyamayacağım birbirinden farklı dertlerini.”
Büyümeyi sevmedim ben. Ya küçüklüğüme geri döneyim ya da…
Böyle çok zor.
