Özlemek… Özlemek olsun bu gecenin ilk cümlesi. Neden özlediğini, neyini özlediğini bilmediğin birini özlemek. Belki de sadece görmek istemek. Görmeyi özlemek.
(…)
Hiçbir şey belli olmuyor ki! Şarkılarla başlayıp cümlelerle biten bir günün gecesindeyim ne de olsa. O sözler, o ritim, enstrümanların çıkardığı her bir ses nasıl olur da gözümde canlandırır “o” anları? Neden hatırlatır seni? Nasıl özletir? Neden? Neden dalıp gider insan? Gözlerini kapatır ve görmek istediklerini görür. Tarif edemediği bir şeyler oturur ya o tarif edemediği yere. Canını acıtır, ama çare bulamaz. Bastırsa geçmez. Yutkunamaz ya hani. Neden? Neden? Nedensiz. Sadece “özler” insan. Bu kadar yalın.
