15 Ocak 2014

Yağmurlu bir günde sevdik birbirimizi
İlk kez yağmurlu bir günde buluştu dudaklarımız
İlk kez yağmurlu bir günde tuttun elimi
Bedenlerimiz yağmurlu bir günde birleşti ilk kez,
Bundandır belki yağmurun bana seni hatırlatması

Bir şarkıyla başladı hikayemiz
Şarkıyla devam etti
Denizin çekildiği gibi çektin beni içine sen de
Medcezir dedik
Medcezir dinledik birbirine kenetlenmiş sen ve ben olarak, biz olarak

Ay oldun
Çekildim
Çekildim
Çekildim
Dönemedim kendime

Dönemiyorum
Kaç yıl geçti bilmem
Ama çok

Nedendir bilmem
Özledim
Ama çok

5 Eylül 2012

Aylar sonra karşısına dikilmiş “Ben geldim!” dedi, adam. Hiçbir şey söylemedi kız. Tüm biriktirdiklerinin patlamasıydı attığı o tokat. Bir anlık da olsa başının soldan sağa savruluşunu izlemekten zevk aldı.

Adam kaldırdı başını sonra. Gözleri… Gözlerine bakmak istemedi kız. “Kapa gözlerini!” diye haykırdı sessizce. “Dayanamam eğer gözlerime bakarsan.”

"Sevişmek istiyorum. Deli gibi. Sana sakladığım tüm arzumu ortaya döküp sevişmek defalarca, defalarca, defalarca!"

                                                                                                                                     

26 Nisan 2010

Özlemek… Özlemek olsun bu gecenin ilk cümlesi. Neden özlediğini, neyini özlediğini bilmediğin birini özlemek. Belki de sadece görmek istemek. Görmeyi özlemek.

(…)

Hiçbir şey belli olmuyor ki! Şarkılarla başlayıp cümlelerle biten bir günün gecesindeyim ne de olsa. O sözler, o ritim, enstrümanların çıkardığı her bir ses nasıl olur da gözümde canlandırır “o” anları? Neden hatırlatır seni? Nasıl özletir? Neden? Neden dalıp gider insan? Gözlerini kapatır ve görmek istediklerini görür. Tarif edemediği bir şeyler oturur ya o tarif edemediği yere. Canını acıtır, ama çare bulamaz. Bastırsa geçmez. Yutkunamaz ya hani. Neden? Neden? Nedensiz. Sadece “özler” insan. Bu kadar yalın.