8 Ocak 2014

Bir yıl...

“Sana ulaşmak için bekliyorum hâlâ.

Yeni bir yıl.

Yazmadım.

Bu akşamı bekledim.

Peki yarın akşam?

Saat 22.58 şimdi.

Yarın akşam bu saatlerde olacak mısın yanımda?” (08.01.2013)

Bir yıl… Aynı Dilara var şimdi karşımda. İçindeki korkusu, heyecanı, merakı hepsi aynı, okudu bir yıl önce yazdıklarını. Aynı şarkı çalıyor, defalarca defalarca tekrarlıyor aynı sözleri. Defalarca defalarca dinliyor Dilara o sözleri. Her bir sözle gidiyor 178 no’lu apartmanın beşinci katına. Seni görüyor. Aynadaki yansımayı hatırlıyor. Aynalardaki yansımaları.

Bir yıl sonra, yine aynı şarkı çalıyor. Bugün görmek istemezdim aslında seni. Yarın göreceğim. Vücudumun her tarafı titreyerek bekleyeceğim seni. Kapı her açıldığında bakacağım. Bekleyeceğim. Çok özledim çünkü. Çok.

Bir yıl sonra, yine aynı Dilara’yım ben. Seni seven, sevmekten yorulmayan Dilara. Her şeyimle karşındayım. Yanında. Yanımdasın. Ellerim soğuk yine. Kalbim sıcak, biliyorum. Hiç üşümedi. Sana deli gibi kızıp ağlarken bile, üşümedi. Çünkü sen, yanımdaydın. Hep. Yanımda olacaksın. Her şeye rağmen.

İyi ki buradasın. Benimlesin. Benim. İyi ki seninleyim. Senin.

Yarın seni bekleyeceğim.