Güvendiklerin? Yeri geldiğinde en zayıf anlarını paylaştıkların? En hassas… Ne mutlu, ne mutlu sana böyle birileri varsa hayatında! Gözlerini kapatsan da orada olacağını bildiklerin… Güvendiklerin…
Peki ya var olduklarına gözlerin kapalı inandıysan yalnızca? Teslim ettiysen kendini tıpkı bir bebek gibi? Ama, ya aslında yoksa? Var olmadıklarını defalarca kez fark edip sinene çektiğinde, yediremediğinde… Hissettiklerin?
Ama,
Artık tükendiysen? İnanmak zorsa? Zorsa güvenmek? İmkansızla eşdeğer olmuşsa “güven” dediğin?
Soruyorum sana,
“Neden varsın o zaman hayatımda?”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder