Binlerce insanın hayatını kaybettiği bir savaş yoktu.
Yaşayacaklardı.
Giden yalnızca biri de değildi.
Tekrar görüşeceklerdi.
Tren yavaş yavaş yol almadı, kimse el sallamadı, kimse
gözyaşı dökmedi.
Sadece,
Sadece sarıldılar,
Belki beş dakika, belki bir saat…
Alnından öptü kızı,
her zamanki gibi evet,
ama o zaman ilk
defa.
Arkalarını dönüp gittiler sonra.
