Uyuşturulmuş beynimi uyandırmaya çalışırcasına yazıyorum, mükemmeliyet bekleme artık benden. Uzun zamandır kalemi eline almaya korkan, yalnızca çevresindekileri değil; düşüncelerini de hiçe sayan biri yok mu şimdi karşında? “Hayır, yok!” diyorsan, bil ki kandırıyorsun kendini.
İnsanlar… Bir şekilde uyuşturulmuş değiller mi zaten?
Gözlemliyorum, belki ondandır bu uzun suskunluğum.
Kim bilir?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder