Kapatsam şimdi gözlerimi. İçimdeki tüm sıkıntılar uzaklaşsa benden birer birer. Çok uzaklara gitse. Senden de uzaklara. En soğuk, en karanlık yerlere. En uçsuz bucaksız yerlere. Onlar gitse, sen gelsen, kalsan. Benimle olsan bir kez daha. Son olduğunu bilmenin hazzı olsa bizi titreten. Açsam gözlerimi. Açsam yanımda sen olsan.
Zil çalsa şimdi. Kalksam yerimden. Öylece bıraksam ne yazıyorsam. Gelsen. Bir çiçek olur belki elinde. Kim bilir? Sadece sen olsan yeter. İstemem başka hiçbir şey. Ben inanamasam yine. Yaşamıyormuşum gibi gelse. Şimdiki gibi. Yaşamadım mı? Zamanı hissedemiyorum. Neden? Saat var ilerleyen. Ben? Ben yokmuşum gibi.
Hayallerim benimleymiş.
Rüyalarım bana egemen olmuş.
Farkında mıyım?
Gerçek misin? Hissedemiyorum zamanı. Gitmiyor. Sen gelmiyorsun. Başım. Başım dönüyor. Bayıldım mı acaba? Tüm gördüklerim gerçek dışı mı? Bayıldım. Başımda toplanmış bir sürü insanın arasında mısın sen de? Ne diyorlar bana? Ne olmuş?
Midem kasıldıkça beynim tuhaf bir boşlukta buluyor kendini. Sanki kafamın içinde değilmiş gibi. Atmış kendini sulara. Bırakmış. Soğuk. Karanlık.
Tuhaf. Her şey tuhaf. Ya yaşamıyorsam? Şimdi yoksa? Nasıl uyanacağım tekrar? Hissetmiyorum zamanı. Hissedemiyorum.
Uyusam mı hayallerimde? Şimdi? Kapatsam gözlerimi. Açtığımda, olur musun yanımda?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder